Þorgrímur Óli Cilia –

Gríman er hér ekki aðeins persónuleg hula, heldur form sem samfélög og kerfi geta tekið á sig. Hún getur verið tungumál, hugmyndafræði, trú, hlutverk eða siðferðileg yfirlýsing sem virðist vernda hið góða, en getur einnig falið vald, ótta, stjórn og aðlögun.

Gríman verður þannig ekki bara það sem manneskjan ber fyrir öðrum, heldur líka það sem hópar, stofnanir og samfélög nota til að réttlæta sjálf sig.

Frá fæðingu lærir manneskjan hvað má sjást, hvað þarf að fela og hvaða hlutverki hún á að gegna. Oftar en ekki hættir gríman að vera aðeins yfirborð sem þóknast umheiminum og verður að undirstöðu sjálfsmyndar einstaklingsins.

Viðfangsefni sýningarinnar er uppruni grímunnar: hvaða orsakasamhengi skapar hana, hvaða félagslegu öfl móta hana og fyrir hvern við berum hana.

Orð, myndir og merki móta það sem við upplifum, hvernig við túlkum heiminn og hvernig við lærum að túlka okkur sjálf. Gríman er því ekki aðeins persónubundið tákn, heldur hluti af stærra félagslegu kerfi: því hvernig samfélagið greinir, merkir og flokkar einstaklinga eftir stöðlum sem birtast okkur síðar sem sjálfsagðir hlutir.

Í málverkum sýningarinnar er þessi togstreita túlkuð með andlitum, líkömum, litum, áferð, endurtekningu og andrúmslofti. Fígúrurnar virðast standa á mörkum þess að vera manneskjur, táknmyndir eða hugtök. Sum andlitanna eru hvít og skýr, önnur dökk, sprungin og máð. Líkamarnir leka, þynnast eða eyðast inn í bakgrunninn.

Málverkin eru byggð á endurtekinni þrískiptingu sem vísar til mótunar viðmiða, hlutverka, skoðana og hegðunar sem samfélagið hefur þegar skilgreint sem viðeigandi. Þessi nálgun sækir í eldri hugmyndir um þrískiptingu afla: fast, fljótandi og loftkennt; sköpun, varðveislu og eyðingu; Brahma, Vishnu og Shiva; sattva, rajas og tamas.

Með tímanum verða grímurnar svo samgrónar sjálfsmyndinni að hvorki einstaklingurinn né aðrir greina lengur skýrt á milli manneskjunnar sjálfrar og handritsins sem fylgir stöðu hennar, hlutverki og samfélagslegri merkingu.

Gríman er þá ekki lengur eitthvað sem er borið fyrir raunverulegt andlit. Hún verður ófrávíkjanlegur hluti af því.

Sýningarstjórn: Elvar Gunnarsson

Sérstök sýningaropnun verður fimmtudaginn 11. júní frá 18:00-21:00 og þú ert velkomin !

Aðrir opnunartímar:

Fös.                      12. jún            14:00 – 18:00
Lau.                      13. jún            13:00 -17:00
Sun.                      14. jún            14:00 – 17:00
Mið.                       17. jún            12:00- 21:30

LG // Litla Gallerý er styrkt af Menningar og ferðamálanefnd
Hafnarfjarðarbæjar vegna viðburðarins

—————————–

Þorgrímur Óli Cilia –

The mask here is not merely a personal veil, but a form that societies and systems can assume. It may take the shape of language, ideology, religion, a role, or a moral declaration that appears to protect what is good, while also concealing power, fear, control, and adaptation.

The mask thus becomes not only something a person wears before others, but also something that groups, institutions, and societies use to justify themselves.

From birth, the individual learns what may be seen, what must be hidden, and what role they are expected to perform. More often than not, the mask ceases to be merely a surface designed to please the outside world and becomes part of the foundation of the individual’s identity.

The subject of the exhibition is the origin of the mask: what chain of causes creates it, what social forces shape it, and for whom we wear it.

Words, images, and signs shape what we experience, how we interpret the world, and how we learn to interpret ourselves. The mask is therefore not only a personal symbol, but part of a larger social system: the way society identifies, marks, and categorizes individuals according to standards that later appear to us as self-evident truths.

In the paintings in this exhibition, this tension is interpreted through faces, bodies, colors, texture, repetition, and atmosphere. The figures seem to stand on the threshold between being human beings, symbolic forms, and concepts. Some of the faces are white and distinct; others are dark, fractured, and worn away. The bodies leak, thin out, or dissolve into the background.

The paintings are built around a repeated threefold structure that refers to the formation of norms, roles, beliefs, and behaviors that society has already defined as appropriate. This approach draws on older ideas of a triadic division of forces: solid, liquid, and gaseous; creation, preservation, and destruction; Brahma, Vishnu, and Shiva; sattva, rajas, and tamas.

Over time, the masks become so fused with identity that neither the individual nor others can clearly distinguish between the person themselves and the script attached to their status, role, and social meaning.

The mask is then no longer something worn over a real face. It becomes an inseparable part of it.

Curator: Elvar Gunnarsson

There will be a special exhibition opening on Thursday, june 11th  from 18:00-21:00 and you are welcome!